Νικολόπουλος: «Είχα την τύχη να ζήσω τους μεγάλους καλλιτέχνες στην καλύτερή τους ερμηνευτική φάση»

«Έχω δέκα μπουζούκια στο σπίτι. Έχω ακόμα και το πρώτο μου. Τα έχω όλα κρεμασμένα για να τα χαϊδεύω, να τα παίζω». Με αυτά τα λόγια ο Χρήστος Νικολόπουλος άνοιξε την καρδιά του στην “Αστερόσκονη” του Action 24 και μίλησε στον Νίκο Γρίτση για την πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, τα λάθη του, τους καλλιτέχνες του τότε και του τώρα…

Η σεμνότητα

«Δεν το έχω σκεφτεί πολύ, αλλά είμαι σεμνός και μου αρέσει που είμαι σεμνός. Δεν έχω πιει, δεν έχω καπνίσει, δεν έχω παίξει τζόγο, δεν είχα ερωμένες… Από τότε που άρχισα να νιώθω τον εαυτό μου και να μεγαλώνω, είχα μία ωριμότητα. Ήρθα στην Αθήνα στα 16 μου και μετά από ένα - δύο χρόνια δούλευα σε κέντρα διασκέδασης, που εκεί ξέρετε συνέβαιναν και άλλα πράγματα. Πάντα ήμουν εγκρατής, γιατί είχα μία ωριμότητα ως προς αυτά. Ήθελα να απέχω. Προφανώς να είναι και του χαρακτήρα μου».

«Μετάνιωσα μόλις έβαλα την υπογραφή μου»

«Όταν πια έγινα αναγνωρίσιμος είχα κι εγώ λόγο με ποιους ήθελα να συνεργαστώ. Μου έλεγαν να κάνω ολόκληρο δίσκο, με τον Στράτο Διονυσίου για παράδειγμα. Ήταν και η μόνη φορά που έκανα ένα συμβόλαιο αποκλειστικότητας. Και είναι και η πρώτη φορά που μετάνιωσα. Μόλις έβαλα την υπογραφή μου λέω τι έκανα, γιατί το έκανα; Ήθελα να είμαι ελεύθερος».

«Ο Καζαντζίδης δεν έκανε συνδικαλισμό»

«Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος. Και καχύποπτος. Φοβόταν τα πάντα, δεν εμπιστευόταν κανέναν. Τη μεγαλύτερη επανάσταση για τις αμοιβές των τραγουδιστών την έκανε ο Νταλάρας. Ο Καζαντζίδης ήταν ο πρώτος που πήρε ποσοστά από τις δισκογραφικές εταιρίες και κατόπιν τον ακολουθήσαν και οι άλλοι. Όχι ότι έκανε συνδικαλισμό και τέτοια. Δεν υπήρξε αυτό. Με τον Καζαντζίδη είχαμε διαφωνία σε 35 τραγούδια (“Υπάρχω”, το “Πουκάμισο”, το “Αγριολούλουδο”) γιατί είχε το όνομά του ως δημιουργός. Το επέβαλε στην εταιρία από τότε που βάλαμε τα πρώτα τραγούδια και μετά τις διαφωνίες που είχαμε καταλήξαμε να αποδεχθεί πλέον ότι τα τραγούδια είναι δικά μου και να μου τα δώσει πίσω».

Ο Πυθαγόρας

«Το “Υπάρχω” τότε που βγήκε ήταν η διαφορά στο λαϊκό τραγούδι. Είναι γεγονός. Και μάλιστα δεν ήθελε να το πει γιατί ήταν ο ρυθμός slow rock και δεν είχε ξαναπεί τέτοιο τραγούδι. Είμαι ευγνώμων στον Πυθαγόρα γιατί μου εμπιστεύθηκε τα πρώτα τραγούδια. Μετά το “Νυχτερίδες και αράχνες”, τα επόμενα τραγούδια το “Νύχτα Στάσου” και το «Αγριολούλουδο» ήταν του Πυθαγόρα. Ήταν οικογενειακός μου φίλος. Κάναμε πολύ παρέα. Ήμουν στο σπίτι του συνεχώς και όταν γράφαμε τραγούδια και όταν δεν γράφαμε. Ήταν μεγάλο ταλέντο. Τα τραγούδια γράφονται με δύο μορφές. Πότε ο συνθέτης δίνει μελωδία, πότε παίρνει το στίχο και γράφει. Όταν του έδινα τη μελωδία λες και ήξερε εκ των προτέρων ποιο θέμα θα μπει».

«Είμαι ενήλικος προχωρημένης ηλικίας»

«Καλά έκανε και αποφάσισε να αποσυρθεί από το τραγούδι η Χαρούλα Αλεξίου. Όταν ένιωσε ότι η φωνή της δεν την ακολουθεί όπως πριν, αποφάσισε να σταματήσει και έμεινε στη ιστορία. Γιατί είναι μία πολύ δύσκολη απόφαση αυτό. Αν η ίδια νιώσει πάλι ότι μπορεί να ξαναδώσει τον εαυτό της όπως παλιά, μπορεί και να επιστρέψει. Είμαι υπέρ της άποψης ότι ο καλλιτέχνης δεν συνταξιοδοτείται, συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ σε αυτούς, γιατί είμαι ενήλικος προχωρημένης ηλικίας. Νομίζω ότι αν ένας δημιουργός αποφασίζει να κάτσει στον καναπέ ας πούμε, θα μαραζώσει.

Η δημιουργία είναι πολύ συγκινητικό πράγμα. Είναι σπουδαίο πράγμα να κάνεις μελωδίες, να βγαίνουν σε δίσκο, να τραγουδάει ο κόσμος. Αυτό δεν μπορεί να το αποβάλλει κανένας όσο και μεγάλος ηλικία να είναι. Είχα τη μεγάλη τύχη να τους ζήσω όλους στην καλύτερη τους ερμηνευτική φάση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό που μου έτυχε στη ζωή μου, ακόμα και τον Καζαντζίδη. Γιατί αν ακούσει κανείς τις εκτελέσεις του “Υπάρχω” και πριν και λίγο πιο μετά, δεν έχουν καμία σχέση με τις εκτελέσεις που έκανε στους τελευταίους δίσκους. Όπως με τον Νταλάρα, τη Χαρούλα που έτυχα στην καλύτερη της φωνητική διάσταση».

«Θεωρούσαν τον Χιώτη παλιακό»

«Ο Χιώτης έφυγε όταν ήταν στην κορυφή. Δούλευε σε ένα κέντρο στη Συγγρού και ξαφνικά μάθαμε ότι έφυγε στην Αμερική. Και έλειψε πέντε χρόνια. Όταν γύρισε όμως, ήταν τα πάνω κάτω στη δισκογραφία. Τότε βγήκαν όλοι οι έντεχνοι και όταν γύρισε ο Χιώτης, δεν τους ζητούσαν τραγούδια οι εταιρίες. Άλλαξε μορφή το τραγούδι με τους έντεχνους που βγήκαν. Το είδος του Χιώτη το θεωρούσαν λίγο παλιακό. Του στοίχισε πάρα πολύ αυτό και φυσικά ο χωρισμός με τη Λίντα. Πιστεύω ότι γι' αυτό το λόγο έφυγε και απ' τη ζωή. Κλονίστηκε».

«Τα πράγματα κάνουν κύκλο»

«Έχει αλλάξει όψη το τραγούδι. Δεν μπορώ να πω ότι το παρεξηγώ αυτό, γιατί τα νέα τα παιδιά αυτό τους δίνουν, με αυτό μεγαλώνουν και πολύ πιθανόν να νομίζουν ότι αυτό είναι και το ελληνικό τραγούδι. Αφού έτσι εκεί πήγε ο κύκλος, δεν το παρεξηγώ καθόλου. Αλλά μου λείπει η καλή μελωδία, ο καλός στίχος. Τότε δουλεύαμε πάντα με γνώμονα πώς το τραγούδι θα μείνει διαχρονικό. Έτσι δουλεύαμε. Δεν δουλεύαμε για να κάνουμε ένα σύνθημα, για δύο μήνες και ένα ρεφρέν και μετά να μην ακούγεται. Προφανώς και τα δικά μου τραγούδια άντεξαν στον χρόνο γιατί είχαν μια τέτοια υποδομή».

«Ο Σφακιανάκης ήταν πολύ καλός στις επιλογές του»

Έχουμε πολύ καλούς τραγουδιστές σήμερα. Μετά τον Καζαντζίδη βάζω τον Πασχάλη Τερζή. Μετά είναι πάρα πολύ καλός και ο Νότης Σφακιανάκης και επειδή έχω ψάξει τα τραγούδια του μετά την απουσία του, είδα ότι ήταν πάρα πολύ καλός στις επιλογές σου. Είχε ένστικτο ποιο είναι καλό και ποιο κακό, με αποτέλεσμα και αυτά τα τραγούδια που έχει πει ο ίδιος να έχουν αντέξει στα χρόνια».

«Γράφω λίγο για να γεμίζω την ψυχούλα μου»

«Δεν νομίζω να θέλω και πολύ να βάλω τραγούδια με αυτούς τους τραγουδιστές. Έχω ολοκληρώσει τον κύκλο μου. Είμαι πολύ γεμάτος από αυτό που δημιούργησα όλα αυτά τα χρόνια. Όταν γράφω τώρα κάποια τραγούδια, τα γράφω έτσι για να γεμίζω λίγο τη ψυχούλα μου δημιουργώντας πάλι. Αν τύχει κάποιος από αυτούς να μου ζητήσει ένα τραγούδι και μου αρέσει σαν φωνή, μπορεί να γράψω κάποιο τραγούδι. Αλλά δεν έχω διασυνδέσεις, ούτε τρέχω να ψάξω να βάλω τραγούδια».